با بچه­ها قرار گذاشته بودیم که شنبه بعد از اعلام نتایج انتخاباتی بریزیم بیرون و هلهله و شادی سر بدیم، جمعه­ای پرچمی که از 4 سال پیش گذاشته بودمش توی کمد رو گذاشتم دم دست که مثلن جلوی چشمم باشه و یادم بمونه که با خودم ببرمش، می­خواستیم روش بنویسیم پرچم ایران برای همه­ی ماست.. حالا از شنبه این پرچمه افتاده گوشه­ی میز و منم هر بار که چشمم می­افته بهش بغض می­کنم و اشکه که از چشام جاری می­شه و دیگه واقعن نمی­دونم که اینروزا پرچم برای کیه؟ برای ما یا اونا؟

 

 

 

 

/ 9 نظر / 12 بازدید
شیوا

سلام بلاگه خوبي داري به منم سر بزن ضرر نمي كني ها راستي خواستي لينكم كن

سمیرا

حس بدیه، نمی دونیم کجاییم؟! چه خبره!؟ امیدوارم تاآخر این هفته تموم بشه و آرامش برگرده...

حمید رضا

منم افسوس اافسوس افسوس و صد افسوس می خورم مثل منو شما زیاد هست دوست عزیز زیاد تر از اون چیزی که آمار دادن

نگین (نهال)

سلام عزیزم... تسلیت می گم ... من الآن متوجه شدم... حال و هوای همه ی ما همین طور شده... من که حتی دل و دماغ درس هم ندارم... نمی دونم چه طوری دارم امتحان می دم!!

عبدالحسین ستوده

پرچم همیشه مال ما بود اما گاهی چوبشو ورمیدارن و باهاش کتکمون می زنن . که اگه بشکنی ش هم محکومت می کنن که چوب پرچمتو شکستی. این بهش می گن سیاست . نویسان بمانی

دختر نقاش

هاه جودی پرچمشون مال خودشون.. نه پرچمشون رو میخواییم نه آزادی اندیشه ای که به تظاهر دادن و میگن ما خس و خاشاک ها زدیم بسیجی ها و گارد ویژه ای ها رو عاصی کردیم و می کشیم.. ما دوستامون رو میخواییم که حالا زخمی شدن.. اونهایی که انقدر آسیب دیدن که روحش رو با هیچ چیز دیگه ای نمیشه ترمیم کرد.. اونهایی که مردن و آرزو های بزرگ داشتن برای زندگیشون.. آرزوهامون چی شدن ؟ از کی پسشون بگیریم ؟؟ :(( جلوی خودم یه پسری رو انقدر کتک زدن که به حالت اغما افتاده بود..هرکسی هم رفت به فریادش برسه و از زیر دست و پای اون کثافتا نجاتش بده بی نصیب نموند از ضربات باتوم هاشون.. یعنی یاد خونی که از تمام صورت و دست هاش جاری بود می افتم میخوام بالا بیارم.. حالا می ترسم.. از دنیای به این ظلمت و وحشت!

آذین

منم سراسر اشکم عزیزم. وقتی یاد چهارشنبه 20 خرداد می افتم که با چه امید و انگیزه ای می خواستیم با راه پیمایی مون ندای تغییر سر بدیم و با چه شوری خواستهامون رو زمزمه می کردیم.. نمی دونم چی شد که همه چی به هم ریخت و باز اونایی که فکر می کنن مصلحت ما رو بهتر از خودمون تشخیص می دن رویاهامونو یه سرخوردگی بدل کردن . اما باز شک نکن که پرچم مال ماست و حتما پسش می گیریم و شاید روزی فکر کنیم که این حوادث تلخ روز های گذشته به بیداری ملت مون می ارزه....

شادی

جای شرمساری بسیار برای حکومت است.ما از حقمان نمی گذریم.ولی ما با امید به خدا ادامه میدهیم.خداوند یارو نگهدار شما سبزپوشان.