چه درديه خدايـــــا... !!!

در همه جاي اين زمين، همنفسم كسي نبود زمين ديار غربت است، از اين ديار خسته ام

در انتظار معجزه، فصل به فصل رفته ام هم از خزان تكيده ام، هم از بهار خسته ام

 

خدایا خستـــــــــــــــــــــه ام... !!!

نمی دونم چرا همیشه از وقتی که یادم می آد فاصله ی بین شادی و غم توی زندگیم کم بوده... اصلاً می دونید چیه؟  من ساخته شدم برای اینکه همیشه تنها، غمگین و بی کس باشم. اصلاً من ساخته شدم برای اینکه همیشه روی شونه هام یه بار سنگین باشه، یه کوله بار پر از غم و درد و غصه... پر از تنهائی و بی کسی... پر از عذاب و خیلی چیزهای دیگه... نمی دونم چرا؟... اين روزها احساس می کردم مسیر زندگیم داره عوض ميشه، داره متحول می شه، احساس شادی و خوشی می کردم... امـــــــــــــــــا... چه فایده؟ اصلاً مگه من آدمم که احساس داشته باشم، شاد باشم، بگم و بخندم... من تا ابد محکومم... محکومم که یه کوله بار پر از تنهائی، غم و غصه، رنج و عذاب رو روی شونه هام حمل کنم...!!!  بازم توی دلم داره نوای غم انگیز پخش می شه، خیلی دلتنگم خیلی خیلی خیلی... خیلی خسته ام...

خدایا، خدای مهربونم، چرا؟؟؟ آخه چرا همیشه من؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟

می دونم همه یه جورایی توی زندگی مشکل دارن، غمگینن، تنهان، ولی خدا جون باور کن هر بنده ات یه اندازه ای ظرفیت داره، تا یه حدی می تونه تحمل کنه... منم دیگه نمی تونم، خسته ام، کمکم کن خدای مهربونـــــــــــــــــــــــــــــــــــــم...  کــــــمـــــکــــــم کـن خدا جونـــــــــــــــــــــــــــم... !!!

خیلی حرفها برای گفتن دارم امــــــــــــا... همیشه این بغض لعنتی مزاحمم بوده... لعنت به این اشکها که بی موقع سرازیر می شن... دیگه نمی تونم چیزی بنویسم... تا بعد

 

****************************************                        

 

                                               

                                                       

تقديم به دل تنهاي حاكم شهر سكوت:

 

مستي ام درد منو ديگه دوا نمي كنه

غم با من زاده شده منو رها نمي كنه

شب كه از راه مي رسه غربتم باهاش مي آد

توي كوچه هاي شهر با صداي پاش مي­ياد

من غماي كهنمو ور ميدارم، كه توي ميخونه ها جا بذارم

ميبينم يكي مي ياد از ميخونه، زير لب مستونه آواز ميخونه

مستي ام درد منو ديگه دوا نمي كنه

غم با من زاده شده منو رها نمي كنه

گرمي مستي مي آد توي رگهاي تنم، مي دونم دلم مي خواد با يكي حرف بزنم

كي مياد به حرفاي من گوش بده، آخه من غريبه هستم با همه

يكي آشنا مياد به چشم من، ولي از بخت بدم اونم غمه

مستي ام درد منو ديگه دوا نمي كنه

غم با من زاده شده منو رها نمي كنه

خسته از هر چي كه بود، خسته از هر چي كه هست

راه مي افتم كه برم مثل هر شب مست مست

باز دلم مثل هميشه خاليه، باز دلم گريه تنهائي مي خواد

برمي گردم تا ببينم كسي نيست مي بينم غم داره دنبالم مي ياد

مستي ام درد منو ديگه دوا نمي كنه

غم با من زاده شده منو رها نمي كنه

                                            

 

                                                                                 هميشه شاد باشيد و عاشق

                                                                                       دوستدارتون jodie